Zastosowanie coachingu w polityce społecznej pod redakcją Mirosława Grewińskiego i Sylwii Majewskiej

48,00 

WSP im. J. Korczaka w Warszawie, Warszawa 2016

Na stanie

Kategoria:

Opis

MIROSŁAW GREWIŃSKI , SYLWIA MAJEWSKA

Wprowadzenie

Przedstawiamy Państwu książkę poświęconą zastosowaniu coachingu w polityce społecznej. Wybór tematu nie jest przypadkowy. W ostatnich latach poświęcono w naszym kraju wiele publikacji tematowi coachingu w kontekście rozwoju osobistego czy zastosowania w biznesie. Nie ma jednak opracowania, które ukazywałoby problematykę coachingu w kontekście zastosowania tej metody wsparcia w instytucjach społecznych, jak i w bezpośrednim działaniu społecznym. O ile temat superwizji w służbach społecznych doczekał się już wstępnych
analiz1 to coaching jest w dalszym ciągu niewykorzystanym tematem zarówno w aspekcie naukowych dociekań, jak i praktycznego zastosowania. Tymczasem coaching można bardzo dobrze wykorzystać jako narzędzie wsparcia społecznego, zarówno dla odbiorców systemów polityki społecznej, jak i wśród samych służb społecznych, których pracownicy mogliby być wspierani w procesie rozwoju zawodowego i profesjonalizacji ich pracy w ramach sesji coachingowych.

Coaching z założenia przeznaczony jest dla osób, które myślą refleksyjnie,
planują i dążą do zmian oraz samodoskonalenia. W przeciwieństwie do psychoterapii jest procesem zorientowanym na przyszłość, a nie na przeszłość, na którą nie mamy już wpływu. Teraźniejszość jest z kolei punktem wyjścia dla zmian, które powinny wydarzyć się w niedalekiej przyszłości. Bazując na interdyscyplinarnym dorobku naukowym coaching stanowi narzędzie do efektywnej i skutecznej pracy, zorientowanej – poprzez rozwój – na osiąganie zamierzonych i zaplanowanych celów osobistych i/lub całej organizacji.

Philip Zimbardo, jeden z czołowych psychologów społecznych, w swojej książce „Paradoks czasu”2 pisze, iż rozpamiętując przeszłość osoby ocalałe z sytuacji traumatycznych wykazują tendencję do zachowania negatywnego lub fatalistycznego nastawienia do przeszłości, które utrudnia im funkcjonowanie w teraźniejszości, hamując przy tym ich zdolność do pozytywnego postrzegania przyszłości. Twierdzenie to oparte jest między innymi na wynikach badań dokonanych przez Susan Nolen-Hoksema z Uniwersytetu Princeton, które stanowią, że obsesyjne koncentrowanie się na przeszłości powoduje, że ludzie stają się mniej zdolni do myślenia o przyszłości. W wyniku tego osoby wspominające przeszłość nie są w stanie planować przyszłości, tak jak to robią inni oraz w mniejszym stopniu są w stanie realizować swoje plany. W coachingu przyjmuje się zatem, że klucz do sukcesu leży nie w rozwiązaniu gordyjskiego węzła przeszłości, lecz w zaakceptowaniu oraz planowaniu przyszłości.

Dlaczego coaching może być skutecznym instrumentem czy metodą wsparcia do zastosowania w polityce społecznej? Zgodnie z tym, co deklarują osoby, które doświadczyły sesji coachingowych, metoda ta pomaga w poszerzaniu świadomości i potencjału ludzi, niezależnie do ich sytuacji społecznej czy zawodowej. Coaching może być skutecznym i efektywnym narzędziem zarówno w pracy z prezesem wielkiej korporacji, jak i w pracy z osobami wykluczonymi społecznie lub z pracownikami służb społecznych. Coaching ma tę zaletę, że pomaga spojrzeć na sytuację każdej osoby w sposób zindywidualizowany, z różnych perspektyw, co zapobiega utrwalaniu sytuacji bezradności. W profesjonalnym procesie
coachingu to klient podejmuje decyzje i osiąga cele, więc już sama relacja coachingowa stymuluje nabywanie umiejętności podejmowania decyzji, działań i realizacji celów przy jednoczesnej odpowiedzialności za podjęte zobowiązania.

Ze względu na swoją orientację na przyszłość, coaching jest skutecznym narzędziem do dokonywania trwałych zmian w życiu jednostki czy organizacji, także w zakresie radzenia sobie z porażką czy krytyką, kontrolowania myśli i emocji oraz w pozbywaniu się złych i drażniących nawyków. Coraz więcej badań i obserwacji nad efektami coachingu wskazuje na jego wyraźne korzyści w obszarze wzrostu koncentracji i motywacji do działania4. Wpływa on pozytywnie na proaktywne działania i większą samozaradność, pomaga kształtować postawę
sprawczości i elastyczności w myśleniu i działaniu. Wspiera rozwój kompetencji zawodowych i stymuluje ludzi do działania oraz planowania własnej kariery. Z tych wszystkich powodów coaching może mieć zastosowanie w pracy doradców zawodowych, pracowników socjalnych, nauczycieli, wychowawców i specjalistów od resocjalizacji. Coaching może dotyczyć wsparcia samych pracowników różnorodnych instytucji społecznych, kierowników tych organizacji jak i samych odbiorców systemów polityki społecznej.

Książka powstała w wyniku kooperacji zespołu pracowników i współpracowników Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. J. Korczaka oraz praktyków z firmy Profi Biznes. Doświadczenia Uczelni Korczaka z ostatnich lat, w realizacji dwóch dużych projektów innowacyjnych związanych z rozwojem coachingu pokazały5, że w coachingu jest siła napędowa do wprowadzenia zmiany i osiągania tego, co wydawało się wcześniej niemożliwe do zrealizowania. Z kolei dorobek firmy Profi Biznes ze Szczecina to tysiące godzin bezpośredniej pracy z klientami w ramach sesji coachingowych, na których dokonano zauważalnej poprawy relacji różnych grup społecznych z otoczeniem, zwiększono efektywność ich pracy,
podniesiono satysfakcję i zadowolenie z życia osobistego, często podejmowano trudne i niepopularne decyzje, realizowano marzenia i kształtowano porządek w systemie wartości.

W pierwszej części podręcznika ukazujemy teoretyczny dorobek coachingu wychodząc od definicji, prekursorów i ewolucji. Charakteryzujemy różnice między coachingiem, tutoringiem, mentoringiem i superwizją. Wskazujemy na liczne rodzaje coachingu i jego specyfikę oraz na niezwykle ważny fundament jakim jest etyka i przyjęte wartości i zasady. Analizujemy proces ewaluacji i monitoringu procesu coachingowego oraz ukazujemy interakcje pomiędzy coachingiem a empowermentem.

W drugiej części podręcznika skupiamy się już na praktyce ukazując zastosowanie coachingu w różnych krajach, ale przede wszystkim próbujemy przeanalizować jakie zastosowanie może mieć coaching w krajowej polityce rynku
pracy, polityce pomocy i integracji społecznej, w systemie edukacji oraz w systemie resocjalizacji. Wskazujemy na możliwości aplikacyjne coachingu zarówno dla odbiorców usług w różnych systemach polityki społecznej, ale również dla innych grup – kadr służb społecznych czy otoczenia społecznego beneficjentów i instytucji

W trzeciej części szukamy odpowiedzi na następujące pytania praktyczne i metodyczne: W jaki sposób efektywnie i optymalnie wspierać klientów coachingowych? Jak wesprzeć ich w odnalezieniu swoich zasobów oraz motywacji wewnętrznej? Jak w praktyce wyglądają sesje coachingowe? Jakie narzędzia i modele są skuteczne w pracy z klientem? Część ta jest pomyślana jako poradnik pracy z klientem, który ma za zadanie wskazać tzw. dobre praktyki, wskazówki w jaki sposób dostosować formę coachingu do potrzeb klienta, jak przeprowadzić go przez proces coachingowy ze szczególnym uwzględnieniem jego początku, procesu budowania świadomości i efektywnej pracy na celach klienta.

Liczymy na to, że książka składająca się z części teoretycznej, praktycznej i metodycznej, zainteresuje pracowników służb społecznych tematem coachingu do jego praktycznego zastosowania oraz do teoretycznej refleksji nad nowymi metodami wsparcia społecznego. W celu odróżnienia coachingu adresowanego do służb społecznych i ich klientów,
od coachingu biznesowego, czy personalnego, proponujemy w tej książce zastosowanie terminu coaching społeczny, jako nową kategorię pojęciową, która oznaczałaby zastosowanie coachingu w polityce społecznej. Wyrażamy nadzieję, że termin ten przyjmie się w polskiej terminologii i poddany zostanie dyskusji oraz naukowej krytyce.

Zapraszamy do lektury!
Redaktorzy tomu

Warszawa – Szczecin 10.01.2016